جذابيت در مديريت

2- طرز ارائه مسائل مذهبي به نوجوانان و جوانان بسيار اهميت دارد زيرا مسائلي را در اين دوره بايد براي آنها گفت كه از دين زده نشوند ، و در عين حال بايد آن مسائل را با زندگي تطبيق داد.

اين موضوعات بايد طوري ارائه شود كه آنها احساس كنند امور مذهبي قابل پياده شدن در زندگي روزمره مي‌باشد و حتي گاهي مي‌توانند احتياجات رواني خود را نيز با اين امور برطرف نمايند. تنها موعظه كردن از طريق والدين، مربيان و با علماي دين در خانه و مدرسه و مسجد كافي نيست، بايد مسائل ديني را با تجربه و عمل توام نمود تا به اين زودي‌ها از فكر نوجوان خارج نشود و اثرش در رفتار  او ثابت بماند.

تفكر مذهبي، تقوا، فضيلت، شجاعت و پرهيزكاري، ايمان، اخلاق، كمال، دفاع از محرومين و جهاد در راه خدا را بايد عملا به آنها آموزش داد و از طريق ارائه الگوهاي صحيح به آنان آموخت كه از هر پوچ و كهنه‌اي دست بردارند و عملا به كردارها و رفتارهاي ارزنده برسند.

3- بايد دين و علم را با هم به نوجوانان و جوانان آموزش داد و تذكر اين امر براي آنها لازم است كه اين دو از يكديگر جدا نيستند ، بلكه زوجي هستند كه بايد يكديگر را درك كنند، و بايد به آنها آموخت كه دين و علم و عقل با هم هماهنگ هستند و مطالب ديني، عقلي و بعضا علمي است.

4- نوجوان نيازمند يك تكيه گاه نيرومند و قوي مي‌باشد ، تكيه گاهي كه در همه حوادث بتواند به آن پناه ببرد ، از او كمك بخواهد و به اتكاي او آرام و مطمئن زندگي كند. اگر تكيه گاه و پناهگاه او والدين ، مربيان ، دوستان، سياستمداران و حتي بزرگان ديني باشند ، با از بين رفتن آنها و يا سقوط آنها نوجوان هم سقوط خواهد كرد ، بنابراين به وجود آوردن اين اعتقاد عميق كه تنها تكيه گاه قوي خداوند قادر است كه هرگز سقوط نخواهد كرد و بايد به او متصل شد و او را انتخاب نمود، باعث مي‌گردد كه نوجوان خود را در زندگي نبازد ، دچار شكست و تزلزل نشود ، از انحرافات و لغزش‌ها دور بماند ، شخصيت و معنويت خويش را از دست ندهد و خود راه كمال را در پيش گيرد. وابستگي و پذيرش اين غايت و مقصودي كه وراي اين عالم مادي، جامعه، اجتماع و محيط مي‌باشد ، خود معناي عميق و با ارزشي براي زندگي كردن به او مي‌بخشد و در مصيبت‌ها و حوادث‌ ناگوار، او داراي چنان قوت روحي مخصوص و شكيبايي خواهد بود كه مجال همه گونه تدبير را به وي خواهد داد.

5- كساني كه در مورد دين با نوجوانان و جوانان صحبت مي‌نمايند ، خود بايد الگوي واقعي دين باشند و به آنچه كه مي‌گويند عمل نمايند ، ايمان و اعتقاد قوي به مذهب داشته باشند ، به خصوص معلمين ديني بايد از بين شخصيت‌هاي لايق و عالم انتخاب شوند و احاطه علمي كافي به آنچه كه مي‌بايد گفته شود داشته باشند و اعمال خود را با اهداف مذهبي تطبيق دهند، توانايي پاسخ دادن به سوالات نوجوانان را داشته باشند و بتوانند خرافات را از نظريات صحيح ديني جدا كرده، به دانش‌آموزان ارائه دهند ، از نظر اخلاقي، خود الگوي اخلاق باشند، با اخلاص، مهربان، انسان دوست و علاقه‌مند به كار خود باشند، سعه صدر و وسعت نظر داشته باشند ، بر نفس خود غالب باشند و از اعتدال در امور خارج نشوند ، با حوصله ، صبور و با تدبير باشند و از نظر ظاهر نيز آراسته و تميز و مرتب باشند كه دانش‌آموز قطعا تحت تاثير چنين معلمي قرار خواهد گرفت.

6- فلسفه اصول عبادي را براي نوجوانان و جوانان بايد به خوبي و به طور مطلوب و جذاب بيان نمود و در مواقع  دعا، دليل علمي و رواني اين درخواست‌ها و توسلات را بايد گفت، و نيز اثري را كه اين درخواست‌ها در اعمال ما مي‌گذارند ، توضيح داد. بايد براي نوجوان تفهيم شود كه دعا عامل سكون و بي‌تحركي و ايستادن نيست، دعا عامل فريب و تخريب نيست، بلكه برعكس عامل حركت است و او را به مقصد راهنمايي مي‌كند و راه را به او نشان مي‌دهد، هدف را معين مي‌كند و اميد‌بخش است، روح و روان انسان را صفا و جلا مي‌دهد و او را به نيكي و سلامت مي‌كشاند و مسير حركت و رفتن و جريان داشتن و شدن را به وي مي‌نماياند.

7- بردن نوجوانان و جوانان به مجالس مذهبي كه مطالب مطرح شده در آن مجالس در خور سن و سال و فهم و دانش آنها باشد و همچنين ديدار افراد سليم النفس و پاك دل، مومن و متقي و عالم باعث مي‌گردد كه روح ديني و فطرت مذهبي آنها پرورش يابد.

8- و بالاخره عبور دادن منطقي نوجوانان و جوانان از احساسات خام مذهبي به بينش مذهبي كه با تعقل و تفكر همراه باشد و كمك كردن به ايجاد ارتباط آنها با خدا، ارتباط آنها با خودشان، ارتباط آنها با ديگران، ارتباط آنها با جهان هستي و كشف حقايق ناشي از اين ارتباطات كه با چون و چرا و سوال و جواب به دست مي‌آيد، يكي از وظايف سنگين مربيان است.