علل

1- خشونت در قالب پرخاشگری فیزیكی یا لفظی  ممكن است ناشی از ناكامی های اساسی باشد یا به دلیل وجود مدل های پرخاشگرانه در محیط زندگی ( خانه یا مدرسه )  نوجوان ایجاد شود .

2- نوجوانان خشن معمولاٌ والدینی پرخاشگر دارند كه روش های تربیتی آنها بیشتر مبتنی بر سخت گیری ، خشونت و تنبیه  بدنی است .

3- عامل وراثت هم می تواند در رفتار خشن یك نوجوان نقش داشته باشد كه بیشتر رفتاری اكتسابی و آموخته شده است . تحقیقات  نشان می دهد كه در اغلب مواقع ، تربیت های كارآمد و قوی می تواند آثار وراثت را تحت پوشش خود قرار دهد .

4- نوجوانی كه پرتوقع و نازپرورده  بار آمده است و انتظار دارد كه همگان به خواست های او احترام بگذارند ، هنگام برآورده نشدن انتظاراتش ، عصبانی می شود و ، به خشونت و پرخاشگری متوسل می گردد .

5- نابسامانی های خانواده می تواند از عوامل دیگر ایجاد خشونت در قالب پرخاشگری باشد. مانند غیبت های طولانی پدر یا مادر ،  درگیری و اختلاف ،  جدایی و متاركه و محیط های زندگی دور از تفاهم و مسالمت .

پیشگیری و درمان

1- در دوران بلوغ كه بحران روحی و عاطفی نوجوان را در بر می گیرد ، بهترین راه برای پیشگیری از خشونت ، مسامحه و سازگاری است. اغماض ، گذشت و نادیده گرفتن رفتارهای  او همراه  با آرامش ،  در اغلب  مواقع از استمرار و پیشروی خشونت در قالب پرخاشگری های فیزیكی  و لفظی جلوگیری می كند .

2- راهنمایی و مشاوره با دانش آموز در خصوص عواقب خشونت و آثار اجتماعی آن و همچنین مشاوره با خانواده دانش آموز درباره كاهش رفتارهایی كه منجر به خشونت نوجوان می شود ، بسیار مؤثر خواهد بود.

3- ایجاد زمینه ی فعالیت های مؤثر در خانه و مدرسه برای اشتغال بیشتر نوجوان و تخلیه انرژی های  جسمی و روانی او در كاهش خشونت  و رفتارهای پرخاشگرانه بسیار  تأثیرگذار است .

4- خودداری مدرسه از به كاربردن روش های انضباطی غلط و ایجاد فضای صمیمی تر میان معلمان و دانش آموزانِ نوجوانِ خشونت گرا ،  به كاهش رفتارهای خشونت آمیز و پرخاشگرانه می انجامد .