نقش والدین قبل از وبعد از ازدواج
شايد دخالت نكردن والدين و حتي كمك به فرزند براي اين كه خودش تصميم بگيرد موجب اعتماد به نفس و مسئوليت پذيري بيشتر اوشود و حتي ديده شده در چنين خانواده هايي بچه ها بيشتر به حرف پدر و مادر گوش مي دهند و پدر و مادر بايد نظر خود را بگويند ولي تصميم گيري را به عهده خود فرزند بگذارند. بچه ها به حرف پدر و مادرهايي بيشتر گوش مي دهند كه فضا را براي تصميم گيري باز مي گذارند و دخالت نمي كنند و به حريم شخصي فرزندشان احترام مي گذارند. اگر به عنوان پدر و مادر بخواهيد در مقوله ازدواج فرزندتان بيش از حد سختگيري كنيد و دخالت كنيد احتمال اينكه فرزند شما مقاومت كند يا افسرده شود يا اين كه بعدها اشتباهات زندگي خود را از چشم شما ببيند و مسئوليتپذير نباشد زياد است. پدر و مادرها بهدليل احساسات زيادي كه به فرزندشان دارند، نگرانند و همين نگراني و ترس موجب دخالت كردن آن ها مي شود. شايد از نظر خودشان اين ها دخالت نباشد ولي مي تواند مشكل ايجاد كند.
اگر فرزندتان اشتباه كند چي؟
اگر پدر و مادر به دلايل خاص خود اعتقاد دارند كه فرزندشان اشتباه مي كند، بايد نظر خود را با دلايل صريح به او اعلام كنند اگر فرزند قبول نكرد بايد به او گفت: «اگر حرف هاي من را قبول نداري مسئوليت تمام تصميم ها بر عهده خودت است» و ريز به ريز برايش بشماريد كه مسئوليت چه موارد و چه موقعيت هايي را بايد بپذيرد و حل آن ها را بر عهده بگيرد. جالب است بدانيد يك زمان هايي وقتي بچه ها چنين حرفي را مي شنوند خودشان دوباره درباره همه چيز بهتر فكر مي كنند و اين كه چرا چنين حرفي را از والدين شنيدهاند(البته اگر درگير هيجانات نباشند.) پدر و مادر بايد سعي كنند بدون غرض صحبت كنند تا فرزندان بهتر به حرفهاي آنها گوش دهند.
اگر تصميم فرزندتان را نميپسنديد
وقتي پدر و مادر با تصميم فرزند موافق نيستند 2 راه دارند يكي اين كه در مقابل او بايستند كه در اين حالت ممكن است فرزند كوتاه نيايد و در نتيجه رابطه والدين و فرزند به هم خواهد ريخت و از طرف ديگر، ممكن است فرزند به دليل احترام يا... كوتاه بيايد، والدين تاكنون توانستهاند براي فرزندشان تصميم بگيرند اما آيا خواهند توانست در بقيه زندگي(كار، بچه، مسائل مالي و...) هم به جاي او فكر كنند، آيا فرزندي كه ياد نگرفته خودش براي خودش فكر كند و تصميم بگيرد ميتواند فرد موفقي باشد؟
پدر و مادر، مالك بچهها نيستند
به طور طبيعي هنگام ازدواج فرزندان، پدر و مادرها احساس مي كنند كه بعد از سال ها زحمت قرار است نتيجه زحماتشان را ببينند و به همين دليل با حساسيت ويژهاي به اين موضوع نگاه مي كنند و ميخواهند در همه مسائل حضور داشته باشند. چه در مرحله انتخاب، چه در تمام گفتگوها و البته تا حد زيادي مي توان به والدين حق داد كه بخواهند كاملا در ازدواج فرزندشان نقش پررنگ داشته باشند ولي مسئله اصلي و مشكل از جايي شروع مي شود كه والدين نسبت به فرزندشان و تصميمات او احساس مالكيت پيدا مي كنند و احساس ميكنند تصميم فرزندشان بايد حتما تحت نظر آن ها باشد يا حتي گمان مي كنند خودشان بايد براي فرزندشان تصميم بگيرند و به جاي او فكر كنند. در صورتي كه واقعيت اين است كه پدر و مادر هيچگاه مالك فرزندان شان نيستند بلكه بچهها هديهاي هستند تا از پدر و مادر فضايي بسازند كه موجود ديگري از آن ها حيات بگيرد و در كنار آنها زندگي كند. بايد اين تعاريف را تغيير داد كه والدين چون فرزندشان را به دنيا آوردهاند و برايش زحمت كشيدهاند مالك او هستند. پدر و مادرها نقش يك راهنما و هميار و كمك كننده را براي فرزندان شان دارند و نبايد از حد نقش شان تجاوز كنند.
به والدين تان زمان بدهيد
وقتي والدين شما بيش از اندازه در تصميم ازدواج تان دخالت مي كنند، شما بايد چه كنيد؟ اول از همه يادتان باشد كه به هر حال براي ازدواج همراهي و حضور والدين شما مهم است و نبايد خيلي زود همه چيز را خراب كنيد، شما بايد ياد بگيريد هم بتوانيد حرف خودتان را بزنيد و هم احترام والدين تان را نگه داريد اما اين كه چگونه حرف تان را بزنيد بسيار مهم است. براي مثال وقتي كه شما با همه وجود باور داريد كه كار درستي انجام مي دهيد و مشورت هم كردهايد، بايد به پدر و مادرتان فرصت دهيد تا ببينند كه شما چقدر روي تصميمتان فكر كردهايد و درست عمل مي كنيد. گاهي پدر و مادرها به دلايل مختلف مخالفت ميكنند در اين مواقع بايد به آنها زمان دهيد تا متوجه شوند، آن چيزي كه فكر مي كنند درست نيست. بايد ياد بگيريد پخته عمل كنيد ونه به صورت هيجاني و شما نشان دهيد چرا انتخابتان درست است و اين را در عمل حتما ثابت كنيد.
پدر و مادرها نبايد انتخاب كنند
پدر و مادرها وقتي قبل از ازدواج مي گويند: «تو بايد با شخص مورد نظر من ازدواج كني» يا«تو نبايد با فرد مورد نظرت به فلان دلايل ازدواج كني و من او را دوست ندارم» و... موجب به وجود آمدن كدورت مي شوند و خواه ناخواه از فرزندشان فاصله مي گيرند. شايد اين جا اين سوال پيش بياد كه پدر و مادرها تا كجا مي توانند براي ازدواج فرزندشان نظر دهند؟ والدين نبايد به گونهاي رفتار كنند كه فرزندشان احساس كند كه از خودش هيچ نظري ندارد. بايد به جرات گفت در اين موضوع، نظر نهايي را بايد خود فرزند بدهد چون يك عمر زندگي را با يك مسئوليت بزرگ پيش رو دارد و كسي تا آخر اين مسئوليت را به دوش مي كشد كه خودش از اول انتخاب كرده باشد. در واقع بهترين حالت اين است، والدين نظر خودشان موافق يا مخالف اعلام كنند ولي در نهايت تصميمگيري را بهعهده فرزندشان بگذارند. پدر و مادر بايد به جاي دخالت كردن، به فرزندشان اين فضا را بدهند كه خودش فكر كند و تنها به اعلام نظر قناعت كنند.
